Hans Remeeus PA1HR

...vanuit de Gelderse Achterhoek

vrijdag
25
jul
Tekst grootte
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Vierdaagse van Nijmegen

Afstanden 2010

In onderstaande tabel zijn de loopafstanden van de Vierdaagse 2010 per dag weergegeven.

30 km

40 km

40 km *

50 km

Dag 1

32,8

40,6

44

52,1

Dag 2

33,6

39,4

36

48,4

Dag 3

30

38,8

39,3

48,7

Dag 4

30

42,2

44,6

50,1

Totaal

126,4

161

163,9

199,3

* Militaire afstand 40 km

vierdaagse_barometer_260110


VIERDAAGSE VAN NIJMEGEN 2005

Gezellige drukte op de Wedren, maandag 18 juli 2005 tijdens de inschrijvingen


VIERDAAGSE VAN NIJMEGEN 2004

Vierdaagse-veteranen missen de boot

Trots laat Theo Boom (68) uit Haarsteeg het T-shirt zien dat zijn kleinkinderen vorig jaar voor hem hebben gemaakt. 'Opa's 40ste Vierdaagse', staat er met koeienletters op. Ook het lintje van zijn jubileumloop in Nijmegen koestert hij. Maar een nieuwe manier van inschrijven is Boom duur komen te staan. Zijn aanmelding kwam een dag te laat binnen en nu mag hij niet meelopen.

Boom is wandelgek. Hij heeft in zijn leven al 32.135 officiele kilometers gelopen. Het toppunt van het wandeljaar is voor hem de Vierdaagse, de Champions League voor wandelaars, vindt hij. Hij liep zijn eerste Vierdaagse in 1962 en dacht 20 juli aan zijn 41ste te beginnen.

"Ik heb er echt niet van kunnen slapen. Ik loop al veertig jaar mee en nu overkomt me dit. Ik heb de organisatie gebeld en gevraagd - nee, gesmeekt - een uitzondering te maken. Maar ze zijn onverbiddelijk. Die mensen weten niet wat het voor mij betekent de Vierdaagse te moeten missen."

De stichting De Vierdaagse heeft bepaald dat niet meer dan 45.000 wandelaars zich mogen inschrijven voor de 88ste editie van het wandelevenement. Doordat mensen zich ook via internet konden inschrijven, was het maximum aantal deelnemers binnen zes weken bereikt. Boom heeft geen computer en valt nu buiten de boot. Oud-deelnemers krijgen geen voorkeursbehandeling.

Hij is niet de enige die de Vierdaagse kan vergeten. De stichting wordt bestookt met telefoontjes van honderden boze wandelaars die hun inschrijvingskaart te laat hebben opgestuurd. "De telefoon staat roodgloeiend en we hebben ook al meer dan 200 klachten per post binnengekregen. Sommigen dreigen zelfs met een een rechtszaak", zegt Suzanne Gerrits van de stichting.

Ze begrijpt de teleurstelling van de wandelaars, maar zegt niets voor hen te kunnen doen. "Stel dat we voor deze meneer een uitzondering zouden maken, waar moet je de grens dan trekken? Er zijn veel meer schrijnende gevallen. We moeten ons vasthouden aan het aantal van 45.000 lopers."

Die limiet is vastgesteld in overleg met de deelnemende gemeenten om de veiligheid te waarborgen, maar lijkt nu een averechts effect te krijgen. Veel teleurgestelde wandelaars hebben al aangekondigd dat ze de Vierdaagse dan maar 'zwart' zullen lopen. "Tja, daar zitten we natuurlijk niet op te wachten. Maar we kunnen het ook niet verbieden. Het parcours loopt over de openbare weg en daar mag iedereen gebruik van maken. Het enige wat we kunnen doen is de zaak grondig evalueren en zorgen dat volgend jaar de deelnemers beter op de hoogte zijn van de inschrijvingslimiet."

Maar daar is Theo niet mee geholpen. Hij zal de Vierdaagse als toeschouwer beleven. Aan 'zwart-lopen' doet hij niet. Hij heeft nog geprobeerd op de deelnemerskaart van een bevriende wandelaar mee te lopen, maar ook die deur heeft de stichting voor zijn neus dichtgeslagen. "Ik ga wel kijken, misschien een dag, maar het zal met pijn in mijn hart zijn."

Bron: Algemeen Dagblad, dinsdag 25 mei 2004.


VIERDAAGSE VAN NIJMEGEN 2002

De Vierdaagse van Nijmegen is het grootste evenement - ook qua toeschouwers - van Nederland. Tevens is de Vierdaagse van Nijmegen het grootste meerdaagse wandelsportevenement ter wereld. Ongeveer 40.000 wandelaars, verdeeld over 60 nationaliteiten, deden in 2002 mee. Zoals gebruikelijk valt ongeveer 10% van de wandelaars uit.

Voor mij was het dit jaar de 18e keer dat ik deelnam. 20 jaar geleden ben ik begonnen, als een redelijk onbezonnen actie, zonder enige ervaring en zonder goede voorbereiding, samen met ruim 10 collega's van Scheveningen Radio. Ik heb hem uitgelopen, maar wel met relatief veel blaren, spierpijn in de benen en de nodige buikpijn. Blaren en spierpijn in verband met een tekort aan training. Buikpijn vanwege een verkeerd eetpatroon tijdens de Vierdaagse. Dat was een goede les. De jaren daarna waren de voorbereidingen en gewoontes wel in orde. Daarom loop ik de Vierdaagse sindsdien relatief soepel en ontspannen. Tijdens de 20 jaar dat ik deelneem, heb ik tweemaal verstek moeten laten gaan.

Dagelijks gaat de wekker om 02.30 uur. Een ontbijt zoals ik gewend ben, voordat ik naar mijn werk ga of tijdens het weekeinde, is de beste start van de dag. Om ongeveer 03.30 sluit ik aan in de rij van wachtenden en om 04.00 uur gaan de 50 kilometerlopers van start.

De eerste dag heet de dag van Elst (49,8 km). Ik vind de eerste dag altijd de lastigste, omdat ik dan weer in het patroon moet komen van het vroege opstaan en de start tijdens duisternis. Het liefste loop ik 50 kilometer zonder rust te nemen. Eten en drinken neem ik mee of wordt onderweg aangevuld. Niet meer eten en zeker niet afwijkend dan wat je normaal gewend bent. Veel drinken, zeker wanneer de temperatuur stijgt, is belangrijker dan eten. Sportdrank, water of bouillon is aan te raden. Om 11.25 uur ben ik weer binnen.

Douchen en om 13.00 uur in bed. De wekker gaat weer om 16.30, waarna om 17.00 het dagelijks bezoek aan de pedicure plaatsvindt voor een voetmassage. Daarna eten, naar het nieuws kijken hoe de weersverwachtingen zijn, en tussen 20.30 en 21.00 weer naar bed. Dit is gedurende vier dagen een redelijk vast schema.

De tweede dag (de dag van Wijchen met 50,0 km) gaat voorspoedig. Om 04.00 uur starten en om 11.15 uur weer binnen. Het parcours van de tweede dag is wat saaier dan de overige dagen. De tweede dag kent altijd de meeste uitvallers.

De derde dag (Groesbeek, 50,9 km) is zondermeer de mooiste dag. Veel mensen (meestal die nooit meegelopen hebben) noemen deze dag de zwaarste dag, vermoedelijk door het heuvelachtige landschap. Na 18 keer vind ik de derde dag echter zeker niet de zwaarste dag, maar wel de allermooiste. Om 12.15 zijn wij binnen. Deze dag en de laatste dag loop ik samen met een ex-collega, die 20 jaar geleden ook zijn eerste Vierdaagse liep.

De vierde dag is de dag van Cuijck (49,1 km) en gaat eigenlijk vanzelf. Met name de laatste vier kilometer, tijdens de intocht door de St. Annastraat, is alleen maar plezier beleven. Tienduizenden mensen zitten of staan langs de route om de wandelaars in te halen met handgeklap en bloemen; ieder jaar weer een enorm leuke ervaring. Kleine kinderen langs de route delen dropjes, snoepjes of schijfjes komkommer uit. Sommige kinderen geven een papiertje met daarop hun naam en adres, in de hoop dat ze later een kaart ontvangen van de wandelaars. Op de laatste dag zijn we om 12.45 uur binnen. We hebben er een ontspannen dag van gemaakt, met veel aandacht voor de omgeving en de mensen om ons heen.

Kortom: de Vierdaagse dit jaar was weer een succes! Het wandelen ging gemakkelijk en zonder problemen, de sfeer was uitstekend en de organisatie had er alles aan gedaan om de Vierdaagse in goede banen te leiden.

De Vierdaagse is voor veel mensen een verslaving; iets dat je niet wilt missen. Volgend jaar dus zeker weer!


You never walk alone...


Een pluim voor iedere wandelaar

Vrijdag 19 juli 2002 - 15.00 uur, hartje Nijmegen. Overal lopen wandelaars die zojuist de 86ste Vierdaagse hebben volbracht. De tred is steevast soepel, het gezicht vrolijk. De sportievelingen maken de indruk er de komende week zo maar een strandzesdaagse achteraan te kunnen plakken en sommigen zullen dat doen ook.

15 kilometer verderop is het zwoegen geblazen. De laatste deelnemers moeten Cuijck nog passeren. De vleugels die je de laatste dag schijnt te krijgen, zijn lam bij deze mensen.

Op de St. Annastraat, traditioneel omgedoopt tot Via Gladiola, is het feest. De laatste twee kilometers tot de finish zijn een grote zegetocht. De ruim 35.000 wandelaars die de Vierdaagse volbrengen, wacht een heldenontvangst. Iedereen is enthousiast als mensen huilend van de pijn, van geluk of een combinatie daarvan, het laatste stukje afleggen.

Een oude, bebaarde Zwitser zweept met zijn koebel de meute aan de kant nog een beetje meer op. Een Italiaanse kan niet bevatten dat ze het heeft gehaald en een jonge vrouw filmt met haar camera wat ze zoal aan gekte meemaakt. Ach, het is elk jaar hetzelfde op de Via Gladiola. Elk jaar fantastisch.

Als de tijd vordert, vermenigvuldigt het aantal strompelende mensen zich snel. De achterhoede van de Vierdaagselopers heeft het veel zwaarder dan de raswandelaars die al uren binnen zijn. De looptechniek doet nu ook bewegingsdeskundigen huilen. Sommigen kunnen hun lichaam alleen nog maar die ene repeterende de beweging laten maken. Linkervoet voor, rechtervoet voor. Aanmoedigingen gaan vaak straal aan hen voorbij, laat staan dat ze erop kunnen reageren. Lachen kunnen ze waarschijnlijk pas over een dag of vijf. Als het meezit.

Je hoeft niet in je burgkloffie gehesen te zijn om aan het einde van je latijn te zijn. Menig soldaat voelt de kilometers ook diep in de benen zitten. Een marstempo zit er voor velen niet in. Waar is de tijd gebleven dat militairen elke dag bij de finish nog een kilometer moesten hardlopen?

Gelukkig, de vrijwillige brandweer van Utrecht oogt nog fit en gooit er nog wat militaire nummers tegenaan. Er lopen mensen voorbij die speciaal door bekenden in het zonnetje worden gezet, omdat ze bijvoorbeeld voor de 25ste keer meedoen. Schotten moeten oppassen voor een op de grond liggende vrouw die foto's 'van onder de rok' probeert te maken. Sommige toeschouwers zijn nog gekker dan de meest ongetrainde deelnemer. Langs de kant roept iemand naar een langslopende bekende dat hij volgend jaar ook meedoet. Het welgemeende advies is vooral te blijven staan waar hij staat. Anderen bellen met bekenden of het onderhand geen tijd wordt de eindstreep te halen. "Wat, nog een uur? Dat zei je een uur geleden ook al."

De Via Gladiola wordt langzaam minder druk. Het gros van de deelnemers is binnen, de rest haalt het ook wel. De laatste paar kilometer kun je niet meer uitstappen en de jury is zo coulant om de tijdslimiet van 18.00 uur niet strikt te hanteren. Een enkele wandelaar heeft nog genoeg fut om te zingen, sommige anderen willen ook wel, maar komen niet verder dan acceptabele playback. Hier lopen eigenlijk de grootste helden. Want 14 uur lijden is toch zwaarder dan na 8 uur fluitend binnenkomen?

18.00 uur, hartje Nijmegen. Her en der lopen wandelaars die zojuist de 86ste Vierdaagse hebben volbracht. De tred is steevast niet om aan te zien, het gezicht verraadt pijn. De sportievelingen maken niet de indruk er de komende week een Strandzesdaagse aan vast te plakken. Maar ze hebben ook de laatste 15 kilometer vanaf Cuijck volbracht. Chapeau! Een pluim voor iedere wandelaar.

Bron: Algemeen Dagblad, zaterdag 20 juli 2002.


Vierdaagse mag niet aan eigen succes ten onder gaan

De Nijmeegse Vierdaagse is naar de mening van Wim Breedveld (oud-redacteur van het KNBLO-blad 'Op goede voet' en tevens Vierdaagseloper) hoognodig aan wat aanpassingen toe. Want het succes eist zijn tol.

Gaat de Nijmeegse Vierdaagse ooit aan eigen schoonheid ten onder? Niemand die daar voorlopig vanuit gaat. Maar niet te ontkennen dat er de laatste jaren signalen zijn dat de Vierdaagse last ondervindt van het eigen succes. Opstoppingen bij doortochten, bijvoorbeeld in Elst en Wijchen. Filevorming op sommige wandelwegen in de vier parkoersen. Gemopper over te grote drukte die de onderlinge gezelligheid weg dreigt te drukken. Irritatie over het elkaar op de hakken lopen, passeren op de smallere delen van de tocht of het onaangename bermlopen.

Er is weinig reden aan te nemen dat de toeloop naar dit wandelevenement in Nijmegen in de nabije toekomst zal verminderen. Integendeel. Voor dit jaar hebben zich al bijna 40.000 deelnemers gemeld.

Moet en kan de Nijmeegse Vierdaagse inspelen op die onstuitbare groei? Het zal wel moeten, maar de vraag is hoe. Almaar bredere wegen zoeken is niet de oplossing en bovendien hebben gemeenten en wegbeheerders daarover het laatste woord.

Als de wegen niet breder kunnen - wat overigens nauwelijks bijdraagt aan de landschappelijke schoonheid van het parkoers - dan is een vermindering van het aantal lopers de oplossing. Maar dat is wel in strijd met de trend van steeds grotere deelname gedurende de laatste kwart eeuw. Een rigoureuze oplossing is de verdeling van alle deelnemers over meerdere parkoersen. Dat zou op de eerste twee dagen kunnen, wanneer de dag van Elst en de dag van Wijchen voor de helft van de deelnemers zou worden omgedraaid. De 30- en 50-kilometer-lopers gaan dan de eerste dag de Betuwe in en de tweede dag naar Wijchen; en de grootste groep, de 40-kilometer-lopers en de militairen, doen dan Wijchen op de eerste en Elst op de tweede marsdag. Dusdoende zijn in ieder geval de eerste twee dagen met de grootste opstoppingen en wandelfiles gered; maar ook andere varianten zijn denkbaar. De derde en vierde dag leveren doorgaans minder problemen op.

Natuurlijk roept een dergelijke verandering weerstand op en zal ze met nieuwe, vooral organisatorische problemen gepaard gaan. Maar er zijn altijd mensen die bij iedere oplossing een veelvoud aan problemen bedenken.

De vraag of politie en andere overheidsdiensten voldoende bijstand willen en kunnen verlenen, is ook een van die vast zorgenkindjes. Maar als provincie en gemeenten ieder jaar gedurende dit wandelfeest de schijnwerpers op zich gericht weten en meeliften op het goede imago van de Vierdaagse, dan mogen ze er wel een extra inzet voor over hebben.

Een ander probleem is dat de Vierdaagse-organisatie te kampen heeft met een tekort aan vrijwilligers voor ondersteunend werk, zoals de controles onderweg. Hier wreekt zich dat de groeit van het aantal deelnemers geen gelijke tred houdt met de groei van het aantal vrijwilligers. Een oplossing zou kunnen zijn om de Vierdaagsedeelnemers meer te binden aan de organisatie van de mars. Bijvoorbeeld via een (verplicht) lidmaatschap, zoals dat het geval is bij de Friese Elfstedentocht, waar een verplicht lidmaatschap nauwelijks als een bezwaar wordt ervaren. Het voordeel is dat een groot ledental altijd wel vrijwilligers oplevert die wel eens een jaartje lopen willen overslaan ten behoeve van een ondersteunende taak. Een lidmaatschap zou bovendien een hulpmiddel kunnen zijn als ooit - bij een al te grote toeloop - de organisatie min of meer gedwongen zou worden een limiet te stellen aan het aantal deelnemers. In dat geval zouden de eigen leden en de buitenlanders - zoals bij de Elfstedentocht - voorrang kunnen krijgen.

Een bijkomend voordeel is dat het lidmaatschap meer inkomsten genereert, die ongetwijfeld in de toekomst nodig zijn als er op meer parkoersen per dag gelopen zou moeten worden ommwille van spreiding van de drukte.

Een andere mogelijkheid is de inschrijvingskosten te verhogen. De huidige deelnameprijs is aan de zeer lage kant. Dat was ooit wellicht een noodzaak om alleman een kans te geven deel te nemen. Maar in het welvarende Nederland van nu is dat niet meer nodig. Een prijs van 35 euro per deelnemer is redelijk en voor iedereen op te brengen.

Wat meer geld in kas stelt de organisatie bovendien in de gelegenheid meer service aan de leden te bieden.

Dit alles zijn dan nog verbeteringen en aanpassingen die de Vierdaagse-organisatie zelf in de hand heeft. Minder vast heeft de leiding op een aantal aspecten die de aangename sportsfeer voor de wandelaars dreigt aan te tasten. Zoals de kakofonie die in de meeste doortochtplaatsen over wandelaars wordt uitgestrooid via geluidsinstallaties van particulieren, dorpsomroepjes en discjockeys. Zoals ook de opdringerige en dure straatverkoop van drank en etenswaar gaat irriteren. Verbieden en alleen toestaan op basis van ontheffingen en vergunning met voorwaarden (decibellennorm) is een rigoureuze, maar niet onhaalbare wijze van ingrijpen.

Begrijpelijk dat de Vierdaagse van 2002 een andere sfeer heeft dan die waarover mijn broer Gerard vertelde. Hij liep in 1947 als marineman zijn eerste tocht. Toen werd nog gelopen over deels landelijke zandwegen door 6776 wandelaars. Hij loopt nog steeds. Maar hij heeft, zoals veel oudere wandelaars, wel enige heimwee naar de rust op en langs het parkoers van vroeger.

Ook nieuwe deelnemers wensen echter die rust en ruimte op het parkoers, waarbij de mensen langs de kant best hun verzetje gegund wordt. Maar de Vierdaagse moet als wandelsportevenement wel leuk blijven. Dat kan door, naast de sport zelf, ook de landelijke sfeer, rust en ruimte te koesteren, waarvoor de sportwandelaar graag naar buiten trekt.

Waardoor de Vierdaagse-organisatie voorkomt dat dit fenomenale gebeuren - ook qua toeschouwers het grootste evenement van Nederland - ooit slachtoffer wordt van het eigen succes.

Bron: de Gelderlander, maandag 15 juli 2002.

De buit



 
Banner